Onverwachte opsteker



Ze heeft bepaald geen gemakkelijk leven gehad en ook haar gesteldheid is geen ideale bodem om ontspannen, laat staan in alle vrolijkheid, te kunnen functioneren. Toch is het alles behalve een sombere vrouw. O.k. , ze heeft zeker met bepaalde regelmaat haar dipjes, om niet te zeggen dippen, maar is redelijk in staat het alledaagse leven op haar eigen manier vorm te geven. Met haar creativiteit en enorme woordenvloed vult ze gemakkelijker de ruimte dan menig huisvrouw het supermarktkarretje.
Uitbundig heeft de afscheidsgroet al drie maal geklonken,maar bij de buitendeur heeft ze zich toch bedacht en maakt gebruik van de rust die er op dit moment in de achterkamer is. Ze gaat nog even zitten en nog voordat ik iets kan zeggen begint ze:” Weet je dat ik bij heel wat kerken en clubjes lid ben geweest, maar altijd het muurbloempje bleef?” Vragend kijk ik haar aan, gewend haar niet in de reden te vallen. “Hier in het Inloophuis heb ik het gevoel dat ik mag zijn wie ik ben. Dat is zo bijzonder. Niemand vind me hier geloof ik echt een gek mens. Eigenlijk voelt het als familie, die pik je ook zoals ze zijn. Zonder vooroordelen”. Dan staat ze resoluut op en met een brede armzwaai en laatste groet verdwijnt ze uit mijn zicht. Als ik later scheef op de fiets zit, weet ik waarvan: mijn schouder is bepaald niet gewend aan zo’n enorme schouderklop. Hier doen we het toch zeker voor.

Cobi
    © 2014, Inloophuis Hengelo