Geniale infectie


Geen middag is gelijk in ons huis en het blijft dus ook altijd een verrassing hoe het gaat verlopen. En soms is het smullen om de interacties. Buiten de gangbare middagen waarin wel en wee van de gasten ter tafel komt, is er vaak onverwacht, een sfeertje dat voor menig lachsalvo zorgt. Wel of niet bedoeld, kunnen onze gasten gigantisch origineel uit de hoek komen en zich vervolgens verbazen over het hilarisch effect dat dit teweeg brengt. Menigeen kan de uitdaging niet weerstaan om er een schepje bovenop te doen. Een voorbeeld van zo’n middag wil ik graag met de anderen delen.
Een van de gasten stond al te wachten tot de deur open zou gaan en kwam op de koffielucht af toen dit eindelijk gebeurde. Ze nestelde zich vrolijk op haar eigen plekje aan tafel nadat ze haar jas over de rugleuning van haar stoel gehangen had. Het gesprek kwam nog nauwelijks op gang toen ze opmerkte dat ze het koud had. Om de opmerking kracht bij te zetten streek ze over haar arm en zei: “Kijk, ik krijg gewoon kippenvel”, waarop ze in een adem door ging: “ik doe gauw mijn jas aan, anders krijg ik nog veren!”. Spontaan gelach alom. De stemming bleef opgewekt en het weer deed er als vanzelf aan mee en er zelfs een schepje bovenop. Zodoende verhuisde het hele spul naar de tuin, waar een van de gasten me de vraag stelde hoe hoog een koelkast nou eigenlijk kon. Nog voor de vraag bij mij landde, kwam er al een antwoord van een ander: “Minstens drie hoog. Maar wel op een plat dak “. Het duurde even voor iedereen het geintje door had, omdat er gasten bij zijn die het eerst vertalen moeten, daar ze nog in een andere taal denken. De rest van de middag liep als vanzelf en het ene verhaal volgde het andere op. Het lijkt soms of het zonnetje mensen aanzet tot meer openheid en met name de positieve verhalen kregen de overhand. Maar ook de wat meer serieuze werden niet geschuwd. Het laatste wil ik niemand onthouden. Er werd verteld over iemand die het leven wel erg lichtvoetig opnam, om niet te zeggen roekeloos: in ieder stadje een ander schatje, wat vaak niet bij een bleef. Het werd smeuïg verteld en het verhaal werd uitgerold als een tapijt om de aandacht toch vooral vast te houden. Hiervan duidelijk genietend eindigde hij met: “en wat denk je? ……………..Uiteindelijk had hij mooi een geniale infectie!!!”. En langzaam de kring rondkijkend tekende zich een soort leedvermaak af op zijn gezicht.

Cobi
    © 2014, Inloophuis Hengelo