De oude boom



Met de regelmaat van de klok worden er verbijsterende, vertederende en soms onvoorstelbare verhalen verteld binnen ons huis. Ditmaal was er een die getuigde van een zodanig godsvertrouwen, dat ik alleen maar ademloos kon luisteren.
Zij vertelde: "Laatst ontmoette ik een oude man en ik kon niet om de verdrietige blik in zijn ogen heen. Dus ging ik het gesprek met hem aan en toen vertelde hij wat er aan de hand was. De man was 95 jaar en realiseerde zich opeens dat hij weinig gedaan had in zijn leven wat er echt toe deed. Zijn opmerking sneed me door het hart en ik voelde het als opdracht hem een verhaal te vertellen, dus begon ik maar gelijk, niet wetende waar te eindigen. Dus zei ik hem dat ik een man gekend had die van zijn leeftijd was en in dezelfde situatie verkeerde. Deze besloot zijn geboortedorp op te zoeken, waaruit hij sinds zijn prilste jeugd verdwenen was. Bij het plaatsnaambord, stond een bankje onder een grote eikenboom, waarop hij eerst maar eens plaats nam. Na een poosje kwam er een jonge vrouw naast hem zitten, waarmee hij voorzichtig een gesprekje begon: "wat een mooi plekje is dit". "Niet alleen een mooi plekje", reageerde zij, "maar dit is het belangrijkste stukje van het dorp. Er is niemand die niet met zijn grote problemen de schaduw van deze boom heeft opgezocht. En er is hier geen mens, die eenzaam was, voor niets hier neer gestreken. Er was altijd wel iemand om wat mee te keuvelen. En geen stelletje dat hier niet elkaar bemind heeft. En hoeveel kinderen hebben in de hete zomer hier niet de koelte opgezocht om te spelen? De boom moet al minstens 100 jaar oud zijn, want niemand in het dorp kan zich herinneren wanneer hij geplant is". De man schraapte zijn keel en bracht met moeite uit dat hij het wist: "90 jaar geleden heb ik als kleuter hier een eikel in de grond gestopt".
"Bijzonder hè, dat ik zomaar de woorden in de mond gelegd kreeg", sloot ze, haast verontschuldigend, haar verhaal af.

Cobi
    © 2014, Inloophuis Hengelo