De hemel op aarde



"Zou je niet zeggen hè, dat ik bijna in het klooster had gezeten. Ik wilde het echt graag, maar kon het uiteindelijk toch niet overeenstemmen met, je weet wel, mezelf ... zeg maar".
Zo begon hij zijn verhaal, dat uiteindelijk de opmaat bleek tot een uitvoerig betoog. Het was een ontspannen middagje, dat goeddeels aan de tuintafel werd genoten, terwijl de andere gasten in gesprek, of in een andere ruimte waren. Een unieke kans voor deze gast om e.e.a. eens uitvoerig te ventileren. "Toch heb ik mijn geloof nooit losgelaten. Ik vind er troost, vertrouwen en rust in. Als andere mensen ook meer met religie zouden leven was er lang niet zoveel rottigheid in de wereld. Denk je nou echt dat God ons handen heeft gegeven om wapens te maken? Of ze te verkopen? Of te gebruiken? Ik weet niet of er een hiernamaals is, maar wel dat je de hemel hier op aarde kunt hebben. Maar ook de hel. Wat mensen elkaar niet aandoen..."
Even pauzeert hij om adem te halen. Niet geheel onnodig, want de woorden stromen zijn mond uit alsof er een enorme drang achter zit. Waarop hij bijna uitschreeuwt: "Wij moeten de hemel op aarde maken!!!" Op dat moment ziet een andere gast de kans schoon ook eens wat te zeggen: "In de tijd van Jezus was er anders ook veel geweld hoor".
"Ja", was de reactie, "maar hij gaf wel het goede voorbeeld en spoorde mensen aan dat na te volgen. Zo worden mensen gelukkig, al kan niet iedereen gelukkig zijn. Ben ik, met mijn verleden, ook haast nooit geweest. Nee ik ben niet gelukkig, maar wel heel tevreden." En met een glimlach om zijn lippen pakte hij zijn spullen en vertrok.
Cobi
    © 2014, Inloophuis Hengelo