"Het familiediner" niet nodig?



Soms valt er nog zo veel te leren van onze gasten, dat ik het de lezer niet wil onthouden. De middag was al een heel eind op gang toen een van onze vaste gasten opgewonden binnen kwam. Het duurde even voordat duidelijk werd wat er aan de hand was, maar dat het voor haar heel serieus was, werd wel duidelijk. Met name het bericht dat ze er die nacht niet van had kunnen slapen, wekte de nieuwsgierigheid van de aanwezigen. Naar aanleiding van een vervelend incident, de dag ervoor, had ze opgemerkt dat dat een van de andere gasten behoorlijk had aangegrepen. Meelevend als ze is had ze die avond bedacht dat ze die ander ging bellen. Een aantal keer had ze een poging gedaan, maar op het moment dat ze zich kenbaar maakte, legde de ander de telefoon neer. Hevig verontwaardigd en niet in het laatst teleurgesteld, uitte ze haar ongenoegen. Op dat moment kwam de andere gast, waar alles om te doen was, van het toilet en zei dat ze alles had kunnen volgen. Natuurlijk enigszins met het schaamrood op de kaken, omdat het zoveel met de vrouw in kwestie had gedaan.
Die ging er eens goed voor zitten en de boosheid zakte ter plekke, toen ze heel duidelijk vertelde hoe vervelend ze zich erover voelde. De ander zei dat niet alleen het voorval, maar ook een andere vervelende gebeurtenis die dag, had gemaakt dat ze hoe dan ook geen zin in belangstelling had. "We kennen elkaar zo goed, dat je toch gerust had kunnen zeggen dat je het op dat moment niet aankon?" was de duidelijke respons. De ander kon niet anders dan toegeven dat deze manier van doen wel een beetje onbeschaafd was. Er kwam nog net een zuinig "sorry" uit, maar dat was voldoende voor de "aanklager". Ze hees zich uit de stoel en sommeerde de ander: "kom op, geef me een knuffel, dan is het zand erover". Een beetje bedremmeld, maar opgelucht, kwam de knuffel duidelijk van twee kanten. Hoe simpel kan het zijn? Als er meer van dit soort communicatie is, is "Het familiediner" helemaal niet nodig!
Cobi
    © 2014, Inloophuis Hengelo